Μας δένουν δεσμοί φιλίας με τους ανθρώπους που το λειτουργούν, περισσότερα από 30 χρόνια και περνάμε πολλά καλοκαιρινά βράδια εκεί, όχι μόνο για να παρακολουθήσουμε την ταινία που προβάλλει, αλλά και για να περάσουμε ένα όμορφο βράδυ σε μια περιοχή που μόνο ωραίες αναμνήσεις φέρνει στο μυαλό μας.

Ο Θάνος δε, είναι συχνός θαμώνας και του αρέσει πολύ, γιατί πηγαίνει από νωρίς με την γιαγιά και την κα. Παναγιώτα (η οποία είναι η γυναίκα - κολόνα του σινεμά) για καφέ σε κάποια από τις καφετέριες του Θησείου και μετά γυρίζει στο σινεμά για παγωτό, ποπ κορν και ταινία (όταν είναι κατάλληλη για την ηλικία του).

Πολλές φορές βρίσκω κάτι καινούριο για να φωτογραφίσω όταν είμαι εκεί και αφού το θέμα είναι επίκαιρο, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες, για να γνωρίσετε κι εσείς καλύτερα το σινεμά.

Μέσα παίζει η ταινία και έξω επικρατεί ησυχία

Οι αφίσες και οι φωτογραφίες από κλασικές ταινίες και αξέχαστους ηθοποιούς είναι οι αγαπημένες μου

Οι αφίσες Σήμερα και Προσεχώς πάντα τραβούν την προσοχή μου

Η Ήρα είναι πραγματικά αξιαγάπητη

Το λικέρ βύσσινο ετοιμάζεται

Το σπιτικό λικέρ βύσσινο πρέπει να το δοκιμάσετε

Ο μαγικός φακός

Δίπλα στη μηχανή με την ταινία

Η μηχανή την ώρα του διαλείμματος

Στο διάλειμμα, ετοιμάζοντας την επόμενη μπομπίνα

Ραντεβού την άνοιξη λοιπόν στην Αποστόλου Παύλου 7, στο Θησείο και ως τότε μένουμε σε επικοινωνία μέσω της σελίδας του κινηματογράφου ΘΗΣΕΙΟΝ στο facebook !

Αν έχετε όρεξη διαβάστε και εδώ την ιστορία μέχρι να δημοσιευθεί το αφιέρωμα στο CNN, γιατί το Internet έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία.

Το ξεδιπλώνει και μου λέει

- Μαμά, έφτιαξα τον χάρτη του θησαυρού!

- Ποιου θησαυρού αγόρι μου;

- Του θησαυρού που κρύβεται στην άλλη άκρη της γης! Να, δες!

Και αρχίζει να μου εξηγεί την πορεία και τα σημεία του χάρτη. Και ήταν τόσο γλυκιά και παραστατική η περιγραφή, που ένιωσα εγώ σαν παιδί που ακούει παραμύθι!

Με την άδειά του, το φωτογράφησα χωρίς να φαίνονται οι λεπτομέρειες, όπως μου ζήτησε και σας γράφω γι’ αυτό χωρίς να σας αποκαλύψω όλες τις παγίδες που σας περιμένουν, αν ψάξετε να βρείτε τον θησαυρό!

Το κυνήγι του θησαυρού μόλις ξεκίνησε

Αυτά πρέπει να τα γνωρίζουν μόνο εκείνος και οι φίλοι του που ξεκίνησαν το κυνήγι του θησαυρού για να βοηθήσουν τον κόσμο! Κι έχουν να περάσουν με επιτυχία τη λίμνη της φωτιάς, να ανέβουν και να κατέβουν τα χρυσά βουνά, να νικήσουν το σαρκοφάγο φυτό…. δεν είναι καθόλου απλά τα πράγματα!

Κοιμάμαι λίγες ώρες, γιατί μετά το ένθετο της ημέρας στον ρόλο της μαμάς – δασκάλας ξαναπαίρνω τον ρόλο της εργαζόμενης μέχρι πολύ αργά και φυσικά το πρωί δεν ακούω το ξυπνητήρι. Τα τελευταία πρωινά έρχεται ο μικρός να μου μιλήσει – που ευτυχώς ξυπνά μόνος του νωρίς – για να αρχίσουμε να τρέχουμε μήπως και προλάβουμε να φτάσουμε στο σχολείο τουλάχιστον την ώρα που θα χτυπήσει το κουδούνι.

Με λίγα λόγια γίνεται πανικός και αυτά που γράφω τώρα, τα γράφω για εκτόνωση! Γιατί νιώθω ότι αν τα μοιραστώ θα είναι λιγότερο το βάρος που νιώθω.

Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να δοκιμάσω μετά το σχολείο – και πριν τον πρωινό καφέ και την έναρξη της δουλειάς – να πάω στο super market, γιατί μάλλον δεν θα προλάβαινα πάλι αν το άφηνα για το απόγευμα. Πήγα λοιπόν και ψώνισα με απόλυτη ησυχία και μάλιστα σχετικά γρήγορα. Στο μανάβικο όμως με περίμενε μια όμορφη εικόνα, που ξαφνικά με χαλάρωσε και μου έκοψε την φούρια που είχα για να τα κάνω όλα γρήγορα – γρήγορα και να προλάβω να γυρίσω για να αναλάβω τον επόμενο ρόλο.

Ανάμεσα στις ντομάτες, τα λάχανα και τα πορτοκάλια (!) στεκόταν ένα μικρό στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο!

Το Χριστουγεννιάτικο δεντράκι στον πάγκο του μανάβικου

Ο Τάσος, που είναι συχνά υπεύθυνος στο μανάβικο του super market, είναι ένα πολύ γελαστό, ευγενικό και αισιόδοξο παιδί. Μου είπε λοιπόν ότι έφερε το δεντράκι από το σπίτι του και το στόλισε με δικά του στολίδια, παρόλο που του έλεγαν ότι δεν χρειάζεται, γιατί θα φτιάξουν ένα μεγάλο Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην είσοδο.

Εκείνος όμως ήθελε να στολίσει τον πάγκο του και το έκανε. Και ήταν πολύ καλή η σκέψη του, γιατί βλέποντας κάτι διαφορετικό ανάμεσα σε άλλες αναμενόμενες – για τον χώρο στον οποίο βρίσκεσαι - εικόνες, αλλάζει αμέσως το σκηνικό και κυρίως η διάθεσή σου.

Τελικά, ακόμη και ένα τόσο δα χριστουγεννιάτικο δεντράκι μπορεί να τραβήξει την προσοχή σου και να σου θυμίσει ότι έχεις δικαίωμα να ρίξεις ρυθμούς και να απολαύσεις για λίγο κάτι που ξεχωρίζει, κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα από όλα τα άλλα!

Ο άντρας μου όμως κατάγεται από ένα όμορφο χωριό της Αρκαδίας, το οποίο μου αρέσει κι εμένα πολύ και αρέσει επίσης και στον γιο μας. Αυτό το χωριό λοιπόν, όπως και τα περισσότερα ορεινά χωριά της χώρας μας έχει απομείνει με λίγους μόνιμους κατοίκους εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι γέροντες και οι οικογένειες με παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο είναι μόλις 4. Τα παιδιά φυσικά πηγαίνουν σχολείο στο διπλανό χωριό και λύκειο σε ένα πιο μακρινό χωριό.

"Να ανησυχείτε γι' αυτούς που δεν έχουν χωριό να πάνε"

Τους τελευταίους μήνες μαθαίνουμε κάθε μήνα και για ένα ακόμη σπίτι στο χωριό που άνοιξε και πάλι και φιλοξενεί μόνιμα πια τους ανθρώπους που μετακόμισαν από την Αθήνα με σκοπό να φτιάξουν τη ζωή τους πλέον στην επαρχία.

Κι εγώ χαίρομαι πολύ γι’ αυτό, γιατί έτσι επανέρχεται η ζωή στο χωριό, γιατί στο καφενείο θα συναντάμε όλο και περισσότερους νέους, γιατί τα χωράφια θα βγάλουν και πάλι καρπούς, γιατί θα ενδιαφερθεί περισσότερο η τοπική αυτοδιοίκηση για το οδικό δίκτυο, την ύδρευση, τα απορρίμματα, γιατί θα ζωντανέψουν οι πλατείες όλο τον χρόνο, γιατί …. έτσι ίσως πάρουμε κι εμείς ευκολότερα την απόφαση να φτιάξουμε από την αρχή την ζωή μας σε ένα πιο ήρεμο περιβάλλον!

Και δεν με φοβίζει αν θα κουραστούμε για να καλλιεργήσουμε πατάτες. Δεν με φοβίζει το ότι θα κοπιάσουμε τόσους μήνες για να βγάλουμε μια μικρή παραγωγή, που θα χρειαζόμασταν μερικά ευρώ για να την αγοράσουμε από τον μανάβη. Μήπως και τώρα δεν κοπιάζω για κάτι που αφορά στη δουλειά μου και ίσως δεν αποδίδει τους καρπούς που περίμενα; Όχι λοιπόν κύριε Καμπουράκη, δεν θα με κρατήσει ο φόβος μιας πιθανής απογοήτευσης τέτοιου είδους, μακριά από έναν πιο ήσυχο ύπνο τα βράδια και μακριά από δημιουργικές ασχολίες που θέλω να έχω, αλλά τώρα δεν μπορώ, δεν προλαβαίνω ή δεν έχω καθαρό μυαλό για να ασχοληθώ. Ούτε και ο φόβος των όσων θα ακούω από τους παππούδες που θα συναντώ στα καφενεία, θα με κρατήσει μακριά από μια πιο ήρεμη καθημερινότητα. Γιατί με τους ανθρώπους συζητάς για ότι θέλεις να συζητήσεις. Και αν δεν θέλεις να συζητήσεις για σύνορα χωραφιών, μπορείς να συζητήσεις μαζί τους για τον παραδοσιακό τρόπο που έπηζαν το τυρί και να μάθεις κάτι παραπάνω από την πείρα τους.

Από το να απογοητεύουμε τους ανθρώπους πριν καν πάνε στο χωριό τους, προτιμώ να κοιτάμε αυτή την προοπτική με μια ποιο αισιόδοξη ματιά. Δεν σημαίνει ότι όσοι πάμε στα χωριά μας θα γίνουμε απαραίτητα και επαγγελματίες αγρότες. Προτιμώ να προσπαθήσουμε για να ζωντανέψουν και πάλι τα όμορφα ελληνικά χωριά, να επιδιώξουμε να ανοίξουν πάλι σχολεία της επαρχίας. Δεν θα είναι καλύτερα να αποσυμφορηθούν οι πόλεις, να νιώσουμε ελεύθεροι από όσα μας στριμώχνουν στα διαμερίσματά μας και στα γραφεία μας, να αναπτύξουμε νέες μορφές απασχόλησης & επιχειρηματικότητας, που δεν θα μας υποχρεώνουν να είμαστε περιορισμένοι στα όρια της αφιλόξενης πια Αθήνας; Και όσο περισσότεροι θα γυρίζουν στα χωριά τους, τόσο θα βελτιώνονται οι συνθήκες.  Η αρχή θα είναι δύσκολη, αλλά μήπως αξίζει να προσπαθήσουμε γιατί η συνέχεια θα γίνεται όλο και καλύτερη;

Επιλέξτε να αγοράσετε όλα τα δώρα σας για τα Χριστούγεννα και την πρωτοχρονιά από μικρά εμπορικά μαγαζιά στην γειτονιά σας, Αφήστε τα χρήματά σας στους απλούς ανθρώπους, και όχι σε μεγάλες εταιρείες, και έτσι περισσότεροι άνθρωποι θα μπορέσουν να κάνουν Καλά Χριστούγεννα φέτος. Ας υποστηρίξουμε αυτήν την πρωτοβουλία ! Αντιγραφή και επικόλληση στον τοίχο σας…

Επειδή κατά την γνώμη μου η κρίση δεν είναι ακριβώς οικονομική, ή έστω δεν είναι μόνο οικονομική κι επειδή όλοι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν καλά Χριστούγεννα, όπως και καλή Πρωτοχρονιά, όπως και καλό Πάσχα και καλό καλοκαίρι και βασικά πρέπει να έχουμε όλοι και του χρόνου δουλειά και χρήματα για να ζήσουμε, θέλω να γράψω αυτά που σκέφτομαι εδώ και καιρό, αλλά όλο το ανέβαλα.

Βασικό ζητούμενο είναι τα λιγοστά χρήματα που έχουν απομείνει, να κυκλοφορούν επί Ελληνικού εδάφους και να μένουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες, στο ποσοστό που τους αναλογεί (αφαιρώντας δηλαδή τα χρήματα που φεύγουν από την χώρα αναγκαστικά λόγω των εισαγωγών σε ότι αφορά σε εμπορεύματα και προϊόντα, αλλά και από εμβάσματα σε φοιτητές του εξωτερικού).

Έτσι θα έχουμε όλοι δουλειά, θα μπορούμε να γεμίζουμε το ψυγείο του σπιτιού μας, θα προσφέρουμε στα παιδιά μας ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, τα δημόσια σχολεία θα έχουν βιβλία, τα νοσοκομεία θα λειτουργούν, θα έχουν προσωπικό και υλικά που χρειάζονται, οι γονείς μας θα παίρνουν την σύνταξή τους κλπ.

Για να γίνει αυτό πρέπει όλοι οι Έλληνες, όποια θέση και να έχουμε στην εμπορική αλυσίδα (και όχι μόνο σε αυτή) να αλλάξουμε νοοτροπία και συνήθειες.

Και φυσικά θα πρέπει να γίνουν τεράστιες αλλαγές για την επιχειρηματικότητα, την παραγωγή και το φορολογικό καθεστώς στην Ελλάδα. Επειδή όμως αυτές φαίνεται ότι θα καθυστερήσουν (μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις κάνουν πάντα το αντίθετο από αυτό που λέει η λογική, το ίδιο και οι επιμέρους φορείς όπως οι αγροτικοί) και επειδή χωρά πάρα πολύ συζήτηση γι’ αυτές και δεν είναι αντικείμενο αυτής της ανάρτησης, ας δούμε τουλάχιστον τι μπορούμε να κάνουμε άμεσα εμείς ως μέλη αυτής της κοινότητας.

Καταναλωτές

1. Προτιμούμε όσο και όπου μπορούμε τα ελληνικά προϊόντα και τις υπηρεσίες που παρέχουν ελληνικές εταιρείες. Υπάρχουν καναπέδες ελληνικής κατασκευής, υπάρχουν ελληνικά ρούχα & παπούτσια, υπάρχουν ελληνικοί εναλλακτικοί πάροχοι τηλεφωνίας, υπάρχουν ελληνικά e-shop, υπάρχουν ελληνικά ζυμαρικά, υπάρχουν ωραιότατα ελληνικά μήλα. Εμείς γιατί επιμένουμε στις εισαγόμενες μπανάνες;

2. Κάνουμε καλή έρευνα αγοράς πριν ψωνίσουμε. Είθισται να νομίζουμε ότι τα ελληνικά προϊόντα είναι πιο ακριβά από τα ξένα ή ότι τα μικρά μαγαζιά είναι ακριβότερα από τα πολυκαταστήματα. Την ποιότητα αυτού που αγοράζουμε (είτε είναι προϊόν, είτε είναι υπηρεσία) και τη σχέση τιμής – απόδοσης, πότε θα τη λάβουμε υπόψη; Γιατί να αγοράσουμε ένα φτηνό ψευτο-παιχνίδι από γνωστό παιχνιδάδικο με εμπορεύματα εισαγωγής και όχι ένα αξιόλογο παιχνίδι, ένα ξύλινο παζλ, ή ένα βιβλίο από το βιβλιοπωλείο της περιοχής μας; Πιθανόν να κοστίζει σχεδόν το ίδιο. Το έχουμε ψάξει ή πηγαίνουμε κατευθείαν στο γνωστό παιχνιδάδικο;

3. Επιλέγουμε να στηρίξουμε επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων, που εδρεύουν και δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και πληρώνουν σε αυτή την χώρα τους φόρους τους και τις εισφορές στα ταμεία. Μένουν εδώ και το παλεύουν και τα χρήματα που εισπράττουν τα κινούν πάλι στην Ελληνική αγορά. Αν δεν τις στηρίξουμε, θα αναγκαστούν να κλείσουν και αυτές. Και τότε δεν θα αποδίδουν πια φόρους, θα χαθούν θέσεις εργασίας (ακόμη και προσωπική επιχείρηση να είναι, ένας τουλάχιστον άνθρωπος θα μείνει άνεργος), θα χαθούν εισφορές στα ταμεία. Αν πάλι αντί να κλείσουν, αποφασίσουν να μεταφέρουν την έδρα τους σε άλλη χώρα… καταλαβαίνετε ποιος θα εισπράττει μετά φόρους, εισφορές, δημοτικά τέλη κλπ.

4. Επιλέγουμε να στηρίξουμε σε κάθε ευκαιρία τα μαγαζιά της περιοχής μας και αντιστεκόμαστε όσο μπορούμε στα πολυκαταστήματα, τα οποία συχνά είναι ξένων συμφερόντων (ή έστω τα χρήματα καταλήγουν σε ξένες τσέπες σε δεύτερο επίπεδο). Δεν υπάρχει μόνο το “Sara” μέσα σε κάποιο Mall για να ψωνίσουμε ρούχα. Υπάρχουν δεκάδες μαγαζιά με ρούχα καλής ποιότητας και με καλές τιμές στο κέντρο της περιοχής μας. Σε αυτά θα βρούμε ίσως και μια πωλήτρια που θα ασχοληθεί μαζί μας και θα μας βοηθήσει, χωρίς να βαριέται και χωρίς να έχει τα νεύρα της, επειδή όλη τη μέρα τακτοποιεί στα ράφια τα πεταμένα δεξιά και αριστερά ρούχα  και κακοπληρώνεται και από πάνω (ενώ ταυτόχρονα σκέφτεται ότι θα μπορούσε να δουλεύει στο μαγαζί της μητέρας της, αν δεν είχε αναγκαστεί να το κλείσει!)

5. Επιλέγουμε ένα ελληνικό super market για τα εβδομαδιαία ψώνια μας και επιλέγουμε όσο είναι δυνατό ελληνικά προϊόντα. Ένα ελληνικό super market δεν υστερεί σε σχέση με super markets ξένων συμφερόντων. Έχει ανταγωνιστικές τιμές, έχει προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας αν θέλουμε να κάνουμε περισσότερη οικονομία, έχει ποικιλία και επάρκεια προϊόντων, φιλοξενεί προσφορές εταιρειών σε καταναλωτικά προϊόντα, διατηρεί εξίσου μεγάλο αριθμό προσωπικού.

6. Υιοθετούμε το δικό μας point system για τα μαγαζιά που ψωνίζουμε, τρώμε, χτενιζόμαστε κλπ. Δεν μας έκοψαν απόδειξη και έπρεπε να τη ζητήσουμε εμείς; Δεν ήταν καλή η εξυπηρέτηση και η παραγγελία ήρθε για πολλοστή φορά λάθος; Αντί να μας χτενίσει, μας ξεμάλλιασε γιατί βιαζόταν; Ε… κάποια στιγμή ως καταναλωτές πρέπει να λειτουργήσουμε υπεύθυνα. Κάθε λάθος πρέπει να έχει μια επίπτωση, ανάλογα με τη σημαντικότητά του και την επανάληψή του από τον επαγγελματία. Γιατί αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε για χτένισμα εκεί που μας ξεμαλλιάζουν, τότε εκείνο το κομμωτήριο δεν θα διορθωθεί ποτέ και κάποιος άλλος καλός συνάδελφός του δεν θα έχει την ευκαιρία να μας κάνει πελάτισσες. Δεν θα δώσουμε δηλαδή την ευκαιρία σε κάποιον να κάτσει να σκεφτεί και να βελτιωθεί και επιπλέον δεν θα επιβραβεύσουμε με την προτίμησή μας, κάποιον που είναι καλός στη δουλειά του και το αξίζει.

Ιδιοκτήτες ακινήτων

Χαμηλώνουμε τα ενοίκια που ζητούμε για επαγγελματική στέγη, ειδικότερα στα εμπορικά καταστήματα στο κέντρο κάθε πόλης, καθώς και σε γραφεία μικρών επιχειρήσεων ελληνικών συμφερόντων. Πέρασαν οι εποχές που είχαμε ένα κατάστημα 15τμ και περιμέναμε να ζήσουμε από τα ενοίκια που εισπράττουμε από αυτό ή να αγοράσουμε μια γκαρσονιέρα από τον αέρα !

Επιχειρηματίες – έμποροι – βιοτέχνες

1. Μειώνουμε εκείνα τα λειτουργικά κόστη που από τη μια δεν επηρεάζουν την ποιότητα των υπηρεσιών και των προϊόντων που προσφέρουμε, αλλά από την άλλη με τη μείωση αυτών των εξόδων μπορούμε να διαμορφώσουμε πιο καλές τιμές στα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας ή να προγραμματίσουμε ορισμένες προσφορές. Μειώνουμε όμως τα σωστά κόστη και όχι εκείνα που όσο μειώνονται τόσο δυσκολεύει η δουλειά μας.

2. Είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον πελάτη, σεβόμαστε ακόμη και τα 10 λεπτά του ευρώ που θα διαθέσει στην επιχείρησή μας και είμαστε τυπικοί στις υποχρεώσεις μας. Προσέχουμε τον πελάτη, τον εξυπηρετούμε σε ότι χρειάζεται, του δίνουμε την απόδειξή του, ενδιαφερόμαστε να βρούμε λύση σε κάποιο πρόβλημα που προέκυψε μετά την πώληση. Προσωπικό ενδιαφέρον! Αυτή είναι η βασική διαφορά που θα μας ξεχωρίσει από το απρόσωπο πολυκατάστημα.

3. Φροντίζουμε με τη σειρά μας να κυκλοφορούμε τα χρήματα στην Ελλάδα, επιλέγοντας Έλληνες προμηθευτές προϊόντων, όπου αυτό είναι δυνατό και στηρίζοντας ελληνικές επιχειρήσεις για όλες τις υπηρεσίες και τα αγαθά που χρειαζόμαστε στην επιχείρησή μας. Από υπηρεσίες τηλεφωνίας και καθαριότητας, μέχρι υπηρεσίες φύλαξης και διαφήμισης και από χαρτί για τον εκτυπωτή μέχρι καινούριο γραφείο. Δεν γίνεται να θέλουμε πελάτες στην επιχείρησή μας κι εμείς αντί να είμαστε πελάτες του διπλανού μαγαζιού να ψωνίζουμε από το e-bay γιατί το βρήκαμε φθηνότερο. Θα γλυτώσουμε μια φορά 5 ευρώ, αλλά αυτά που θα χάσουμε σε βάθος χρόνου είναι πολύ περισσότερα. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι όλοι είμαστε μέρη της ίδιας αλυσίδας!

Τα παραπάνω είναι λίγες σκέψεις που γίνονται στο δικό μου μυαλό, παρατηρώντας ορισμένα πράγματα γύρω μου και βιώνοντας κάποια άλλα στην καθημερινότητά μου.

Ζω σε μια περιοχή της Αθήνας, της οποίας το εμπορικό κέντρο με τα καταστήματα έχει αρχίσει να αποδομείται από την περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων, η οποία συνέπεσε με τη έναρξη της λειτουργίας του πρώτου μεγάλου κέντρου εμπορίου και ψυχαγωγίας.

Ζω στο Μαρούσι, το οποίο διαθέτει κάθε είδους συγκοινωνία, τρία από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα, σε αυτό στεγάζονται χιλιάδες επιχειρήσεις, έχει εντός των ορίων του τα μεγαλύτερα μαιευτήρια, μερικά από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία, καθώς και το Υπουργείο Παιδείας με περίπου 2.000 εργαζόμενους. Τόσος κόσμος λοιπόν κυκλοφορεί καθημερινά στο Μαρούσι, ο μόνιμος πληθυσμός του αυξάνεται διαρκώς και όμως το κέντρο του Αμαρουσίου ερημώνει κάθε μέρα και περισσότερο.

Όσο τα πούλμαν μεταφέρουν δωρεάν τον κόσμο από το Mall στο Golden Hall και αντίστροφα, τόσο τα καταστήματα στο κέντρο της πόλης κλείνουν και αποκτούν το ένα μετά το άλλο, ένα τεράστιο ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ στις άλλοτε αστραφτερές βιτρίνες τους.

Στηρίζουμε την Ελληνική, πολύ μικρή και μικρομεσαία επιχείρηση

Και είναι λυπηρό, γιατί κάθε ενοικιάζεται είναι και μια τουλάχιστον οικογένεια με άνεργο, είναι και άλλη μια οικογένεια που έχασε ένα μηνιαίο εισόδημα από ενοίκιο, είναι κι ένας ακόμη λογαριασμός ΔΕΗ χωρίς κατανάλωση, είναι κι ένα τηλέφωνο σε κατάργηση, είναι και ένας διακοσμητής βιτρινών με έναν πελάτη λιγότερο, είναι και αρκετοί προμηθευτές με μειωμένες πωλήσεις ή με ανοιχτά υπόλοιπα, είναι κι ένα τουλάχιστον ασφαλιστικό ταμείο με λιγότερες εισφορές.

Κάθε “ενοικιάζεται” είναι χρήματα που λείπουν και δεν κυκλοφορούν στην αγορά!

Και τα χρήματα έχουν αξία μονο όταν και για όσο κινούνται!

Όμως κάθε «ενοικιάζεται» είναι και όνειρα που έμειναν στην μέση. Είναι και κόποι που δεν απέδωσαν. Γιατί σήμερα δεν αποτυγχάνουν μόνο αυτοί που δεν προσπάθησαν ή αυτοί που δεν είχαν όνειρα και στόχους ή αυτοί που τα έκαναν μαντάρα. Αποτυγχάνουν και αυτοί που παρόλο που προσπαθούν, παρόλο που ονειρεύονται και βάζουν στόχους, επειδή είναι αναγκασμένοι να δρουν μέσα σε ένα άρρωστο περιβάλλον είναι πιθανό να αποτύχουν και όλα να τελειώσουν σε ένα ακόμη «ενοικιάζεται».

Πρέπει να πάρουμε χαμπάρι, ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά η αρχή για την επίλυση των προβλημάτων είναι απλή. Και ο καθένας μας μπορεί και πρέπει να συμβάλλει. Πρέπει να σκεφτούμε με τον ίδιο τρόπο και για το κοινό συμφέρον, όποια και αν είναι η ιδιότητά μας και η θέση μας στην αλυσίδα. Αρκεί να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει και να ακούσουμε τη φωνή της λογικής. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να μετράμε πρώτα απ’ όλα τις κινήσεις μας. Τώρα, που τα χρήματα έχουν λιγοστέψει, είναι σημαντικότερο από κάθε άλλη φορά, το που και το πώς τα κινούμε. Από τις δικές μας επιλογές εξαρτάται αν θα γυρίσουν αυτά τα χρήματα πάλι σε εμάς, για να μπορέσουμε να τα κινήσουμε και πάλι και να έχουμε φαγητό, στέγη και δουλειά και αύριο.

Στηρίζουμε τους Έλληνες, στηρίζουμε την Ελλάδα, στηρίζουμε τις μικρές επιχειρήσεις, τους νέους ανθρώπους που ρισκάρουν και τα μαγαζιά της περιοχής μας.

Τότε ήμασταν τρία νιόπαντρα ζευγάρια και σήμερα είμαστε τρία ζευγάρια που νιώθουμε ακόμη νιόπαντρα, αν και γίναμε όλοι μας μαμάδες και μπαμπάδες, συνολικά τεσσάρων παιδιών, για τα οποία ελπίζουμε ότι κάποτε, παρέα με τα δικά τους ζευγάρια, θα κάνουν ένα ταξίδι αξέχαστο, όπως και το δικό μας!

Από τότε έχουμε πάει πολλές εκδρομές και μερικά ταξίδια κοντινά ή μακρινά, έχουμε περάσει μαζί διακοπές, έχουμε συναντηθεί πολλές φορές ο ένας στο σπίτι του άλλου, όμως εκείνο το ταξίδι στην Πράγα εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στα ωραιότερα που έχουμε ζήσει. Λίγο η πόλη, λίγο η σύνθεση της παρέας, λίγο η διάθεσή μας, λίγο η ανεμελιά που είχαμε τότε, λίγο η πρώτη φορά που πηγαίναμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στο εξωτερικό, του δώσαμε χαρακτηριστικά εκδρομής με το σχολείο που θυμάσαι όσα χρόνια και να περάσουν.

Ένα αξέχαστο ταξίδι στην Πράγα - Photo from freefoto.com - Ian Britton

Είδαμε ξανά τους εαυτούς μας νεότερους, κουκουλωμένους μέχρι τα αυτιά και θυμηθήκαμε το μαρτύριο του ντύσου … ξε-ντύσου κάθε φορά που μπαίναμε σε ένα ζεστό μέρος. Είδαμε ξανά τους δρόμους που περπατήσαμε, τα εστιατόρια που φάγαμε, θυμηθήκαμε εκείνα τα περίεργα πιάτα που δοκιμάσαμε, τις μαριονέτες που φέραμε από εκείνο το ταξίδι, τις γελοιότητες που κάναμε στις τεράστιες σκάλες του μετρό, τις διαδρομές που κάναμε άδικα ακολουθώντας αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που θέλαμε, τις αράχνες που παρακολουθήσαμε στο μαύρο θέατρο, τον οδηγό που είχαμε κλείσει για την εκδρομή στο Karlovy Vary, τον οποίο πιστεύαμε ότι θα “χορέψουμε στο ταψί” (επειδή ήμασταν πιο άτακτοι και από παιδιά), αλλά μάς χόρεψε τελικά αυτός, αφού δεν μας άφηνε ελεύθερους να πιούμε έναν καφέ και επέμενε να πάμε για μεσημεριανό στις 12! Είμαστε Έλληνες εμείς… στις 12 θα πιούμε καφέ!

Όσο βλέπαμε τόσο θυμόμασταν και συμπληρώναμε και θέλαμε να βρούμε στο βίντεο εκείνη τη φάση με την ακαταλαβίστικη παραγγελία που δώσαμε στο μπαρ του ξενοδοχείου…. και όσο παρακολουθούσαμε, τόσο ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια και πειράζαμε ο ένας τον άλλο. Και κάναμε τόση φασαρία και σαματά που έγινε το απίστευτο! Αντί να πηγαίνουμε εμείς να δούμε τι κάνουν τα παιδιά στο δωμάτιο που έπαιζαν, έρχονταν εκείνα σε εμάς για να δουν τι έχουμε πάθει και αν είμαστε καλά!

Ένα είναι βέβαιο. Οι φωτογραφίες και τα videos αξίζουν περισσότερο όσο περνά ο καιρός. Κι εμείς περάσαμε αυτή τη βραδιά με σχεδόν 8 χρόνια καθυστέρηση, για να την ευχαριστηθούμε τόσο πολύ όσο χθες βράδυ που τη ζήσαμε!

Η έκπληξη ήταν οι ζωγραφιές που μου έδειξε πως έκανε σήμερα, παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου. Η μία παρουσίαζε ένα ερπυστριοφόρο μπροστά στην είσοδο του Πολυτεχνείου και η άλλη ένα ελικόπτερο!

Η ζωγραφιά του Θάνου για το Πολυτεχνείο

Η ζωγραφιά με το ελικόπτερο

Μου ήταν λοιπόν αδύνατο να μην σκεφτώ συνειρμικά την σημερινή πολιτική κατάσταση και τη συζήτηση που γίνεται τους τελευταίους μήνες περί ελικοπτέρων! Βλέποντας το ελικόπτερο δίπλα στη ζωγραφιά για το Πολυτεχνείο, δεν ξέρω πώς να το εκλάβω… ως αστείο, ως σημάδι, ως σύμπτωση, ως …. τι;

Εύχομαι μόνο να έχουμε γενικώς καλά ξεμπερδέματα!

Αν αφήναμε τα παιδιά να κυβερνήσουν ο κόσμος θα ήταν παράδεισος !

Από τη μπαλκονόπορτα βλέπουμε τα σπουργιτάκια να έρχονται και να κάθονται πάνω στα ξύλα, ψάχνοντας για απάγκιο και λίγα ψίχουλα για να πάρουν δύναμη να αντέξουν το κρύο, τον αέρα, τη βροχή. Ο Θάνος που τα παρακολουθεί προσπαθώντας να μην κάνει απότομες κινήσεις και τα τρομάξει, πηγαίνει στην κουζίνα μόνος του και ετοιμάζει ένα μπολάκι με νερό κι ένα μπολάκι με τρίμματα από κουλουράκια και ψωμί. Τον είχα δει φυσικά, αλλά δεν ανακατεύτηκα, θέλοντας να τον αφήσω να ολοκληρώσει μόνος του, αυτό που σκέφτηκε. Ήθελε να βγάλει στη βεράντα φαγητό και νερό στα πουλάκια.

Τον βοήθησα να πάμε τα μπολάκια προσεκτικά στην βεράντα, βγαίνοντας από άλλη μπαλκονόπορτα για να μην τα τρομάξουμε και μπήκαμε πάλι μέσα για να τα δούμε αν θα πλησιάσουν την τροφή. Και η χαρά που πήρε πρώτα απ’ όλα ο Θάνος είναι απερίγραπτη, παρακολουθώντας τα να τσιμπούν το φαγητό τους.

Τότε λοιπόν άρχισε να σκέφτεται δυνατά. Μου είπε ότι θέλει να φτιάξουμε ένα σπιτάκι για τα πουλάκια ή και δύο σπιτάκια, δεν θα είναι δύσκολο, θα το σχεδιάσει εκείνος κι εμείς θα τον βοηθήσουμε να κόψει τα ξύλα στο μέγεθος που χρειάζεται. Έκανε και τα σχέδια στο χαρτί. Τη σκεπή θα την βάψει κόκκινη και το υπόλοιπο σπίτι θα είναι καφέ όπως ακριβώς τα ξύλα. Θα έχει και πορτούλα και παραθυράκι πάνω από την πορτούλα και μέσα θα είναι στρωμένο με φύλλα για να είναι μαλακά.

Και όπως έχει πάρει φόρα στα σχέδια και στις σκέψεις, με ρωτάει Μαμά, υπάρχει μέρα που βοηθάμε την πόλη; Νομίζω πώς κατάλαβα τι εννοούσε, αλλά τον ρώτησα για να μου αναλύσει περισσότερο τι ακριβώς με ρωτά.

-Να, λέω αν υπάρχει μια μέρα που μπορούμε να καθαρίσουμε εμείς τα φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα, να φυτέψουμε καινούρια λουλουδάκια γιατί όλα ξεράθηκαν, να φτιάξουμε σπιτάκια για τα πουλάκια για να μην κρυώνουν….Δεν θα είναι δύσκολο, εγώ θα φτιάξω τα σχέδια, έχουμε μερικά εργαλεία εμείς, θα έχουν και οι γείτονες σκούπες και φαράσια, θα πάρουμε και λουλουδάκια…. Μετά θα ταΐζουμε εμείς τα πουλάκια κάθε μέρα. Θέλω να είναι όμορφο το σπίτι μας, η βεράντα μας, αλλά και η γειτονιά μας. Υπάρχει μια μέρα που βοηθάμε την πόλη;

-Είναι πολύ ωραία η ιδέα σου Θάνο μου !!! Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη τέτοια μέρα, αλλά αν προσπαθήσουμε, αν κάνουμε την αρχή, αν το πούμε και στους φίλους σου στο σχολείο, αλλά και δίπλα στον Ορέστη, ίσως και να υπάρξει! Θέλεις ;

-Ναι!!!!

Αφού λοιπόν είμαστε όλα τα παραπάνω, κατά την άποψη πολλών , δεν νομιμοποιούμαστε και δεν δικαιούμαστε να μιλάμε τώρα. Τώρα οφείλουμε να συνεχίσουμε να μην αντιδρούμε και να δεχθούμε ήσυχα, με σεμνότητα και ταπεινότητα, τις συνέπειες του ως τώρα βολέματός μας.

Δεν θα διαφωνήσω σε όλους τους χαρακτηρισμούς, γιατί σίγουρα υπάρχουν και ανάμεσα στους Έλληνες, πολλοί φοροφυγάδες και ψεύτες και κλέφτες και ότι άλλο υπάρχει τέλος πάντων σε κάθε χώρα του πλανήτη. Δεν είναι ελληνική πατέντα. Δεν θα διαφωνίσω ότι για αρκετά χρόνια δεν αντιδράσαμε δυναμικά σε καταστάσεις που διαδραματίζονταν στη χώρα μας. Όμως δεν είναι έτσι οι Έλληνες στο σύνολό τους. Με τις γενικεύσεις διαφωνώ με κάθε τρόπο.

Σκέφτομαι ότι ακόμη και τώρα που ο λαός είναι στους δρόμους, που τρώει ξύλο και εισπνέει χημικά, που αντιδράμε με κάθε μέσο που διαθέτει ο καθένας, που γράφουμε και συζητάμε πολιτικά, κάτι που δεν κάναμε με το ίδιο ενδιαφέρον στο παρελθόν… σκέφτομαι ότι ακόμη και τώρα λοιπόν δεν καταφέρνουμε να αλλάξουμε τα σχέδια των ισχυρών, των πολιτικών μαριονετών, των αγορών και των λοιπών παραγόντων που έχουν τον έλεγχο του χρέους στον πλανήτη. Έξω πέφτει ξύλο και χημικά κι εκείνοι μέσα ψηφίζουν κανονικά θεωρώντας ότι σώζουν την χώρα κι εμάς τα χαϊβάνια που δεν ξέρουμε και κάνουμε λάθος.

Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τα πράγματα πιο πριν, αφού δεν μπορούμε ούτε και τώρα να επηρεάσουμε τις αποφάσεις που λαμβάνονται για εμάς από τους άλλους.

Ποιος μας ενημέρωσε με ειλικρίνεια για την πραγματική κατάσταση της χώρας μας, ώστε να κινηθούμε αναλόγως πιο πριν;

Μήπως ενημερωθήκαμε ότι η χώρα βρίσκεται λίγα βήματα πριν τον γκρεμό, όταν ο Πρωθυπουργός της χώρας ωθούσε τους πολίτες να εμπιστευτούν το ΧΑΑ, την ισχυρή οικονομία μας και να επενδύσουν; Όχι και γι’ αυτό επενδύσαμε για να αναπτυχθούμε επιχειρηματικά, για να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας, για να αποκτήσουμε ένα δικό μας σπίτι.

Μήπως ενημερωθήκαμε για την πραγματική κατάσταση όταν ετοιμάζαμε μεγάλα έργα και φιλοξενούσαμε τους Ολυμπιακούς αγώνες; Όχι, δεν ενημερωθήκαμε και μάλιστα πιστέψαμε σε μεγαλεπίβολα σχέδια ανάπτυξης κάθε μορφής τουρισμού, πολιτισμού, επιχειρηματικότητας.

Μήπως ενημερωθήκαμε για τα δημόσια χρέη μας, όταν κανείς δεν ρώτησε τους πολίτες για τις δανειακές συμβάσεις που συνάπτονταν; Όχι, κανείς δεν είπε την αλήθεια και εξακολουθεί να μη τη λέει.

Σε κάθε εταιρεία, ακόμη και στο μικρότερο μαγαζί, ένας βασικός κανόνας είναι να μην μένουν ανοιχτά υπόλοιπα και αν κάποια είναι ελεύθερα, έχουν σίγουρα ένα όριο ασφαλείας, πέρα από το οποίο η επιχείρηση απαιτεί να πληρωθεί το υπόλοιπο για να συνεχίσει να συνεργάζεται με τον πελάτη, ενώ ενεργοποιεί και τον ανάλογο μηχανισμό αναγκαστικής είσπραξης. Στην χώρα μας, ποιος ελεγκτικός μηχανισμός λειτούργησε με τον ίδιο τρόπο για να εμποδίσει ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο να ξεπεράσει σε χρέη προς το δημόσιο τις πολλές (πάρα πολλές) χιλιάδες ευρώ; Γιατί αφήσαμε να υπάρχουν μεγαλο-οφειλέτες, με ποσά που πλέον δεν μπορούν να εισπραχθούν; Γιατί δεν ενεργοποιήθηκαν μηχανισμοί για την τακτοποίηση των υπολοίπων όταν αυτά ήταν πχ 10.000 ευρώ και τα άφησαν να γίνουν πχ  1.000.000 ευρω, που δεν θα εισπραχθούν ποτέ, αφήνοντας ταυτόχρονα αυτά τα νομικά και φυσικά πρόσωπα να δραστηριοποιούνται κανονικότητα στην καθημερινότητά τους και στις επιχειρηματικές τους συναλλαγές; Γιατί ο νυν Πρωθυπουργός υπολόγιζε σε αυτά τα λεφτά, λέγοντας προεκλογικά «λεφτά υπάρχουν», ενώ ήξερε ότι αυτά δεν θα εισπραχθούν ποτέ; Πόσα εισέπραξε από αυτά και πόσα από νέους φόρους, έκτακτες εισφορές, έκτακτα τέλη και μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις, παροχές υγείας, παιδείας και άλλων ανταποδοτικών παροχών;

Μήπως είχαμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε εμείς τον νόμο περί ευθύνης υπουργών και δεν το κάναμε, γι’ αυτό και δεν τιμωρείται κανείς; Μήπως είχαμε τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς για προσλήψεις, μισθούς, επιδόματα και παροχές στο δημόσιο; Μήπως μπορούμε εμείς να ασκούμε έλεγχο στο κυβερνητικό έργο;

Εμείς έχουμε τη δυνατότητα να ψηφίζουμε και εκείνοι που εκλέγονται έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν και να παρεμβαίνουν. Το κάνουν; Σε μεγάλο ποσοστό δεν το κάνουν κι εδώ είναι η δική μας τεράστια ευθύνη όταν τους στέλνουμε στη Βουλή χωρίς να κρίνουμε αν είναι κατάλληλοι για να μας εκπροσωπήσουν, ή όταν τους ξανά-στέλνουμε στη Βουλή, ενώ έχουν αποδειχθεί κατώτεροι των περιστάσεων.

Πότε τιμωρήθηκε σε αυτή την χώρα ένας από εκείνους που έβλαψαν την κοινωνία, τη χώρα, το δημόσιο συμφέρον;  Πότε λειτούργησε ανεξάρτητα η δικαιοσύνη; Πότε δεν υπήρξαν παραθυράκια φωτογραφικού χαρακτήρα;

Μήπως πρέπει να γίνουμε εμείς «αστυνόμοι» στους συμπολίτες μας; Πρέπει πρωτίστως να δουλέψουμε και να εκμεταλλευτούμε την ενέργειά μας για να παράγουμε έργο. Έχουμε υποχρέωση ταυτόχρονα να μην βλάπτουμε οι ίδιοι το δημόσιο συμφέρον, αλλά και να διορθώνουμε ότι μπορούμε από αυτά που βλέπουμε να γίνονται από τον διπλανό μας και δεν οφελούν το κοινό συμφέρον. Είναι όμως δυνατό να υποκαταστήσουμε εμείς τους μηχανισμούς της πολιτείας, επειδή αυτοί παρασιτούν και δεν λειτουργούν, ή αν λειτουργούν, ασχολούνται με τους γαύρους και αφήνουν ανενόχλητους τους καρχαρίες; Να τα βάλουμε εμείς και με τους καρχαρίες; Να τα βάλουμε, δεν έχω αντίρρηση, αλλά δεν μπορώ μόνη μου και τους καρχαρίες. Μπορείτε πολλοί ακόμη για να το κάνουμε μαζί;

Για να μη μακρυγορώ, δεν θα ρωτήσω τους Έλληνες που μας καταγορούν ως τον χειρότερο λαό του κόσμου. Δεν θέλω καν να απευθυνθώ σε αυτούς που ζουν εδώ, που βιώνουν την κατάσταση από πρώτο χέρι και όμως κατηγορούν όσους αντιδρούν έστω και τώρα, λες και δεν έπρεπε ποτέ να αντιδράσουν, λες και δεν έπρεπε ποτέ να ξυπνήσουν, λες και πρέπει να συνεχίσουν να τιμωρούνται για πάντα εξαιτίας της ως τώρα αδράνειάς τους και της ψήφου τους, λες και αυτοί που κατηγορούν τους άλλους Έλληνες είναι οι αναμάρτητοι της υπόθεσης.

Θα κάνω στους ξένους, στους πολίτες άλλων χωρών, το εξής απλό ερώτημα : Έχετε ζήσει σε ένα περιβάλλον που ο εκάστοτε υπεύθυνος δεν αναλαμβάνει ποτέ την ευθυνη και δεν τιμωρείται ποτέ, ενώ εσείς καλείστε διαρκώς να πληρώσετε το μάρμαρο; Αν όχι, τότε καταλαβαίνω γιατί δεν μπορείτε να νιώσετε, εμάς τους απλούς πολίτες που παλεύουμε μόνοι μας στα κύματα που σηκώνουν άλλοι και δεν αντέχουμε πια να πληρώνουμε χρέη, τα οποία δεν δημιουργήθηκαν από εμάς με προηγούμενη ξεκάθαρη ενημέρωσή μας, αλλά ούτε και με τη δική μας υπογραφή!

Θέλουμε πρώτα να ζήσουμε, να ταϊσουμε, να μορφώσουμε τα παιδιά μας (που μέχρι τώρα δεν έχουν βιβλία και δεν υπάρχουν όλες οι ειδικότητες στο σχολείο ακόμη) και αυτό δεν μπορεί κανένα δημόσιο χρέος να μας το στερήσει. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να καταστρέφονται οι ζωές μας και οι ζωές των παιδιών μας για το ατύπωτο χρήμα, για τόκους επί τόκων και για τα κέρδη των επιτήδειων, όσο οι πολιτικοί και όλοι οι άλλοι εμπλεκόμενοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν και να βρουν λύση.

Αν αυτό είναι κακό, τότε εγώ πρώτη είμαι ο χειρότερος εχθρός της χώρας μου. Γιατί βάζω πρώτα το φαγητό και τη στέγη του παιδιού μου, έστω σε μια φτωχή αλλά ελεύθερη χώρα και μετά οποιοδήποτε έκτακτο τέλος για την αποπληρωμή τόκων και την εξασφάλιση μιας ακόμη δόσης, που συνεπάγονται την υποδούλωσή μου και την ποδοπάτηση των συνταγματικών μου δικαιωμάτων. Θα ήθελα οι εταίροι μας να μας βοηθήσουν ώστε να αποκτήσουμε παραγωγή, να έχουμε όλοι δουλειά, να υπάρξει ανάπτυξη και όχι να συνεχίσουν να μας δανείζουν και για τα δάνεια προς εμάς, να φορολογούνται πολίτες άλλων χωρών. Αυτό πρέπει να σταματήσει! Δεν μπορώ να καταλάβω όμως με ποιον τρόπο τελικά, μπορούμε να το σταματήσουμε.

Ωπ… τι έγινε βρε παιδιά; Τι δωράκι με περιμένει; Τρέχω να το παραλάβω….

Και το δωράκι είναι πραγματικά έκπληξη για μένα. Πρόκειται για το One lovely blog award και είναι το πρώτο βραβείο που μου προσφέρουν στην blogoσφαιρα (άντε λοιπόν σιδεροκέφαλη….)

Mamma El σε ευχαριστώ με όλη μου τη δύναμη που με σκέφτηκες και χαίρομαι πολύ που με έβαλες σ’ αυτό το ωραίο “παιχνίδι”!

Τώρα κι εγώ πρέπει με τη σειρά μου να ακολουθήσω τους κανόνες που πάνε παρέα με το βραβείο. Έτσι λοιπόν θα πρέπει να :

1. Αποδεχτώ το βραβείο και να αναφέρω τον blogger που μου το απένειμε
2. Αναφέρω 7 τυχαία πράγματα για τον εαυτό μου
3. Απονείμω το βραβείο σε 15 bloggers, τους οποίους και πρέπει να ενημερώσω …

Λοιπόν, έχουμε και λέμε… Η αποστολή του πρώτου κανόνα εξετελέσθη. Ήταν άλλωστε δυνατό να μην το αποδεχτώ και κυρίως να μην ευχαριστήσω την Mamma El που μου το απένειμε;

Πάμε στην επόμενη αποστολή του 2ου κανόνα. Τα 7 τυχαία πράγματα για τον εαυτό μου

1. Είμαι κατά πάσα πιθανότητα εργασιομανής
2. Γίνομαι θηρίο μόλις διαισθάνομαι κοροϊδία στον αέρα
3. Στις διαφωνίες – παρεξηγήσεις με τους αγαπημένους μου ανθρώπους δεν κρατάω “τεφτέρι” κι έχω μνήμη χρυσόψαρου
4. Μου αρέσει να ασχολούμαι με οτιδήποτε δημιουργικό, καθώς και με τη διακόσμηση
5. Είμαι πεισματάρα και δεν εγκαταλείπω την μάχη μέχρι να πετύχω αυτό που έχω βάλει στόχο
6. Παραξενεύομαι και η ίδια, αλλά η ώρα που βοηθάω το πρωτάκι μου για το σχολείο, είναι για μένα η ωραιότερη της ημέρας
7. Συνήθως ξεχνάω να φάω … και άλλες φορές δεν προλαβαίνω να βάλω μπουκιά στο στόμα μου μέχρι το βράδυ

Και φτάνουμε στον 3ο κανόνα, που για μένα είναι δυσκολότερος και από τον 2ο. Δύσκολο να μιλάς για τον εαυτό σου, αλλά ακόμη δυσκολότερο να βρεις εκείνους τους 15 blogger, οι οποίοι να μην έχουν παραλάβει το ίδιο βραβείο. Δεν είμαι σίγουρη ότι το πέτυχα, αλλά θα ήθελα να χαρίσω με τη σειρά μου το βραβείο στα παρακάτω 15 blogs (η σειρά είναι τυχαία) και αναμένω με αγωνία να μάθω 7 πράγματα για τον καθένα τους!

(Not) Just Mums

Aspa Online

Μαμά στο δρόμο

35+ mama

ΚΟΙΛΙΤΣΑ.COM

pediatre

Σκέφτομαι … άρα υπάρχω

Newagemama

Kidscloud

Μαμ-ά 

Μαμά… ετών 40..!

Ταξιδεύοντας με παιδιά

Το μικρό μου blog

To blog μιας μαμάς (της Λυδίας)

nation of two plus one

Στον χρόνο που ξεκλέβω μου αρέσει να διαβάζω άλλα blogs κι εύχομαι μέσα από τις αναρτήσεις μας να καταφέρουμε να κάνουμε τον χειμώνα μας ομορφότερο. Ένας για όλους και όλοι για έναν!